یک استکان چای با خدا ...

دلتنگ نیستم...بیشتر بلاتکلیفم ... گاهی از خودم میپرسم واقعا این آدم... همان هست که ارزش اينهمه صبر و اذیت و کنایه را داشته باشد؟... یا میپرسم، این رابطه که اينهمه برایش خرج شدی، واقعا همان بود که ساله...

ای کاش بیایید...و نور بپاشید...، بر زمین خشک جاده ای که، تمام مسافرانش عمری ست سرگردان اند....داشتن و نداشتنتان...، سخت تر است از، نفس کشیدن یک بیمار شیمیایی...، در آخرین جرعه های ملتمسانه ی دم و بازدم اش از هوا...سینه ام را تنگ کرده دنیا...آقای من...شما که نیستید...،زمین هم بی قرار میگردد...!چه انتظاری از ما؟........ #اللهم_عجل_لولیک_الفرج_مولانا_صاحب_الزمان...