دلگيرم... در خیابان که راه میروم فقط سکوت... فقط یا خدا... فقط آه... حالا... بگذار همه فکر کنند برنده اند... خدا که میداند دلم چقدر مظلوم بود...

یک کتاب کوچک دارم... برش میدارم میروم امامزاده سکوت میکند... میگذارمش میان خودم و حضرت...! میپرسم تکلیف مرا نمیخواهی مشخص کنی؟! باشد یا نباشد؟! میخواهی اش یا نه؟ سکوت میکند به یلدا نزدیک میشویم... به مرگ... به آخرین انار روی درخت... به بی برگی و بی ثمری درخت خرمالوی حیاط زنگ زده میله های در... من نف...

با خودم عهد کرده بودم دوباره اعتماد نکنم...، ولی.... حالا می بینم که میشود " نامرد"ی درمان باشد!، وقتی دنیا وارونه شده باشد...

حال من حالی نیست که بتوان به آن گفت خوب.. میخواهم بنویسم ولی نميتوانم...! هیچ چیز بدتر از دردی نیست که بابتش زبانت به حرف زدن سنگین میشود... خدا که ميداند... دید.... گفته بود... ولی من خودم بودم که همچون کودکی نوپا پریدم در آغوشی که امن نبود... حالا... جواب اينهمه برهوت روحم را چه کسی خواهد داد؟.......

احساس کلافگی در حقیقت هم انگار چیزی شبیه کلافی ست که انقدر پیچیده شده در هم، که باور نداری بشود آن همه گره اش را از هم گشود... تنها باید خودت را گوشه ای پرت کنی و رها کنی... ای کاش ميشد... من خسته ام.

بستگی داره چطور نگاه کنی... خوب که فکر میکنم میبینم همیشه خودِ اصل "دوست داشتن" رو دوست داشتم...! دوست داشتن آدمها... درخت ها... شادی ها... آرامش... دوست داشتن کتاب... نقاشی... هنر... طبیعت... نه کمتر

حوصله ی من رو نداره... نميدونم اینجا چکار میکنه؟.. کمی غر ميزنه کمی شکوه میکنه کمی به من بی محلی میکنه.. . بعد دستمو می بوسه.... چقدر سخته فهمیدن صداقت آدمها... ميگه دلش ميخواد بره.... نميدونه من چند ساله که آرزوم رفتنه.... انگار مشقهای قدیمی منو تازه داره یاد ميگيره... میرم سراغ گذشته م... چقدر خوب...

دلتنگ نیستم...بیشتر بلاتکلیفم ... گاهی از خودم میپرسم واقعا این آدم... همان هست که ارزش اينهمه صبر و اذیت و کنایه را داشته باشد؟... یا میپرسم، این رابطه که اينهمه برایش خرج شدی، واقعا همان بود که ساله

. نه تو می مانی و نه من... نه این همه غم و شادی مواج بین ما... روزگاری که چندان دور نيست... میان ما و تجربه اش یک استکان چای سرد و چند قند خاک گرفته منتظر است تا... قول بده دلگیر نشوی از هراس من... و نه از سکوتم... و چای هايمان را داغ بریزی.... که زندگی چیزی نیست که... از یاد من و تو برود... ام

....این همه آدم بی رد پا،و آن همه رد پای بی صاحب!زیر سقف آسمان ساکت این دنیا...غمگین نیست صدایم...!فقط دیگر مخاطبی ندارد این روزها...وگرنه...هنوز هم ایمان دارم که،باید روزی حداقل چند دقیقه، به آسمان نگاه کرد...هنوز هم فردا، روز خداست...و هنوز هم باید رفت...، وقتی که دلی برای ماندنت دست و پا نميزند.....

... امروز رفته بودم دانشگاه... در پاگرد ورودی ساختمان علوم پایه بودی.... جلوي درب پایین پله ها بودی... روی صندلی های پیش از کلاس ها... با ساکی در دست... و کتابی که دوستش دارم.... و داخل ماشین بالاتر از ورودی حیاط... داخل یک پراید قدیمی... روبه روی خورشید شهر....ولی خورشید.... امروز هیچ کجا نبود....

. کلی نوشتم و ناگاه پاک شد... انگار خدا هم نخواست بگم چقدر دلگيرم از.... . . نوشته شده در ساعت &nbsp نویسنده شـــبیر

. فکر میکنم به هزینه ها.... حساب و کتاب ها... کم و زیاد ها... بدهی ها و طلبکاری ها... به کارهای نیمه کاره ام... به دوشیفت کار کردنی نا تمام... به درسم که وقت میخواهد... به سر دردهای مداومم... به سر آمدن ماه.... به عید و دردسرهایش... به شلوغی پس از آن چهار روز... به التهاب مزمن قبلش... به بی انگی

نشسته ام پای جانماز...صدای یا کریم ها در سکوت حیاط خانه ی قدیمی مان میپیچد... دوست دارم یا کریم صدایشان کنم...، آن وقت که یار کریم نیست... یکی از گذشته ی فعالیت های مجازی ام، پیام فرستاده:حلالم کن... تکیه گاه دختری شده ام... وگرنه از تنهایی هراسی نداشتم... باورم نکردی... و من تصمیم گرفتم....فکر میک

باید صدایی از آنسوی آسمان در سکوت سرد زمین می آميخت... وقتش شده بود هیاهویی خلوت آلوده ی این زمينيان متعفن را بر آشوبد... و تو آمدی... تا هراس زمان، از حراست ظالمانه ی عدل در بند پایان یابد...بعثت همان ظهور تکریم ارزش های اخلاقی ست... در زمانه ای که بودن نفس های پیامبر خود تمام ارزش بود...ارزشی

دلم ميخواست می نوشتم... با دست... و در دل یک دفتر رنگی...به نظرشان میرسد چه فرقی میکند که دفتری رنگی نباشد... شاید راست میگویند... شاید نه... که ورق های کاهی یکدیگر را بيشتر دوست دارند... ولی من... .دیروز از کنار مرد سیاه و خاک خورده ای گذشتم که نشسته بر روی زمین و در خود فرو رفته میگریید... و با ن

.بی تو دلگیر است حال عصر جمعه، علت عهد دوباره روشنايى های فردا....میشود از راه برگردد نسیم و،باز هم یک جرعه آرامش زمین رادست تو مهمان کند؟...این مناره، سرد، در آغوش مسجد، منتظر، رفتار یک پوشیده از غم دارد امروز...درد، پیکر دارد امروز...شهر، اژدر دارد امروز...روح شب هم قصد رجعت دارد امروز....آه... بی...

بیا شبیه دنیا با من شرط ببند...!تو سر تنهایی ات... و من سر زیبایی ...من که تنهاییت را ببرم...، تو دردهایت را میبازی....!و من راضی میشوم...، که تو آرام میگیری....باور کن میترسم اگر...، روزی تو برنده باشی...!که این زیبایی تلخ،تنهاییت را عمیق تر خواهد کرد...باور کن....بگذارد من برنده باشم ای کاش ، این ...

بعضی روزها هستند که،در هر دقیقه شان احساس رفتن داری...مثل مسافری که میداند نمی ماند..دقیقا در چنین روزهایی،کسانی که تو را می آزارند ،فراموش نمیکنی...!و دقیقا در چنین روزهایی، فکر میکنی ای کاش خدا سکوت را هرگز نيافريده بود........پ.ن:حال من مهم نيست! ولی شما اگر دلتنگید ؛ لطفا همین حالا به داد حالتان...

. تازه فهمیدم از این دنیا چه میخواهم...!میخواهم کسی را بیابم که تا سرحد جنون عاشقش باشم....اصلا دوست داشتن متقابلش مهم نیست...!فقط این میل نامیرا به خواستن اوست که مرا در این سرما زنده نگه داشته...دوست داشتن کسی که دلم او را بخواهد....و هرطور نگاه میکنم،تو دوست داشتنی ترینی ........