یک استکان چای با خدا ...

تو نیستی... و دیگر جهانی نیستدر ادامه اطلاعات مربوط به این مطلب و نکات قابل توجه آن را مشاهده می‌کنید.حال من بی تو گفتنی نیست... نوشتنی هم نیست! سکوت کردنی ست...در هیاهوی پیچیده ی بادها منتظر معجزه ام... کجا رفتی پسرم؟ چه کسی سوال های مرا جواب خواهد داد؟آه... چقدر دنیا بيهوده است بعد از تو...

حال من بی تو گفتنی نیست... نوشتنی هم نیست! سکوت کردنی ست...در هیاهوی پیچیده ی بادها منتظر معجزه ام... کجا رفتی پسرم؟ چه کسی سوال های مرا جواب خواهد داد؟آه... چقدر دنیا بی سرانجام است نوشته شده در  ساعت &nbsp نویسنده شـــبیر  بخوانید...

دلگيرم... در خیابان که راه میروم فقط سکوت... فقط یا خدا... فقط آه... حالا... بگذار همه فکر کنند برنده اند... خدا که میداند دلم چقدر مظلوم بود... ...

.این بی خوابی گاه و بیگاه...آن همه بی قراری هر روزه...حجم ناتوان یک عمر سکوت....و علتی که تا همیشه کنار خیابان حضرت ولیعصر (عج الله تعالی فرجه الشریف) برایم تشنگی قدم زدن به بار آورد... ؛کمترین ماحصل دوست داشتن توست... من هنوز راضیم به سیلی رگبارهای تند...؛ هرچند عمیق زخم برداشته باشم پدر.......... شاید شبی دوباره ز مشرق طلوع کرد؛وقتی هنوز معجزه ی همنفس کم است.........

دلتنگی محرم امانم را بریده... ؛یا حسرت وقوع قرن ها تنهاییت در آن سراشیبی قتلگاه.. ؛یا دلهره ی تکرار یک عاشورای دوباره برای صاحب زمان...بی قرار گریه هایِ های های توام...آه... شاه کربلا... آخرین نگاه مانده بر حرم...، هر بار که دوره میشود در ذهنم ،چادرم را محکم تر میگیرم...مرا برسان به محرم...حتی اگر نفسی نبود...در تنگنای تاریک قبر هم؛روضه هایت را دوست خواهم داشت.... ...

من از مسیر جاده ای رفتم که عبور از حوالیاش را هم در کتابچه ی زندگی تو ننوشتند رفیق... گناهی نداری اگر نمیفهمی چه میخواهم... در این جاده انقدر عمیق طعم گسِ خیانت و خودخواهی و تنهایی به دهانم نشست که تمام غدد چشایی ام خو گرفت به بی مزه بلعیدن... حالا ماحصل تجربه به تو میگویم که باید بی مزه ببلعیم زندگی را... آن وقت نه شیرینی اش ما را مست میکند... و نه تلخی اش نا امید...! و شاید همین بوده که قرن ها آن را بزرگان تقوا خواندند و نفهميديم... ...